سیاست خلع سلاح به طور سنتی، ابزاری برای برقراری
امنیت، پایان دادن به جنگها از طریق توافق صلح، یا مدیریت تنشها برای برقراری
صلح تلقی میشود. دولتها این سیاست را به منظور تثبیت مشروعیت و انحصار قدرت در
دست خود پیگیری میکنند. با این حال، در منازعه با جبهه مقاومت، آمریکا و اسرائیل
این سیاست را نه برای برقراری صلح، بلکه به عنوان جزئی از پازل جنگ اتخاذ کردهاند.
اقداماتی چون فشار بر دولت عراق برای انحلال حشد الشعبی و تعیین دستورکار خلع
سلاح حزبالله در لبنان، نمونههای این رویکرد هستند.
